Urodzony 1962 we Wrocławiu. W latach 1987-88 pracował w koszalińskim teatrze Dialog.
Razem z grupą aktorów grał w spektaklach i uczestniczył w warsztatach w Polsce. W roku 1989
zamieszkał w Londynie razem z poznanymi studentami szkół artystycznych. W 1993 rozpoczął studia
fotografii kreatywnej w St. Martin’s College of Art and Design w Londynie, później przeniósł się do
Hiszpanii. Od 1994 pracuje w Warszawie, współpracując z wydawnictwami prasowymi i agencjami
reklamowymi. W 1997 podjął studia w zakresie psychologii społecznej na SWPS w Warszawie.
WIZJE LOKALNE 2002
Pod tym wspólnym tytułem tworzę sceny ilustrujące negatywne zjawiska życia codziennego. Każdy obraz
dotyczy prawdziwego zdarzenia i bazuje na informacjach zamieszczanych w gazetach codziennych
i programach TV. Zdjęcia, które obrazują zjawiska takie jak porwanie, zbrodnia, tragiczne wypadki
nie są obiektywną prezentacją wydarzeń, ale moją wizją – wizją lokalną. Proces powstawania prac ma
taki sam scenariusz. Zaczynam od budowania miniaturowej makiety przy użyciu popularnych materiałów:
plastelina, gips, zabawki, itd. Zbudowaną scenę fotografuję i wykonuję cyfrową odbitkę.
ZŁY 2003
Po kilku miesiącach przerwy znowu jestem związany zawodowo z wydawnictwem prasowym, współtworząc
dział fotoedycji. Każdego dnia oglądam na ekranie komputera tysiące zdjęć fotografów indywidualnych
i propozycje dużych agencji fotograficznych. Wśród wielkiej ilości obrazów pojawiały się te, które z powodu
drastyczności nie zostały przeze mnie i moich kolegów zaakceptowane do publikacji. Byłem niemym
świadkiem tragedii z pokazów lotniczych na Ukrainie, katastrofy promu kosmicznego Columbia, zamachów
terrorystycznych, wojny w Iraku. Seria zdjęć pod wspólnym tytułem ZŁY jest odreagowaniem mojego
stresu. Do zredukowania napięcia nie stosuję jednak ćwiczeń relaksacyjnych, czy też innej wyciszającej
metody. Uciekam w impulsywną agresję niszcząc moje osobiste i rodzinne rzeczy: spodnie, walizkę,
telefon komórkowy, buty żony, itp. Większość ze zniszczonych przedmiotów jest niekompletna i nie posiada
wszystkich „części”, mimo to próbuję je odtworzyć. Do tego celu stworzyłem przestrzeń do rekonstrukcji.
Na sterylnej planszy z żółtymi pasami metrycznymi i zaznaczonym niebieską linią obrysem przedmiotu
próbuję odzyskać zniszczone rzeczy.
TERAPIA 2006
Miniaturowe makiety przedstawiają realne miejsca i sprzęty. Korzystając ze zdjęć, filmów, opowieści
znajomych oraz własnej dokumentacji buduję: ścianę do przyklejania prac plastycznych dzieci z ADHD,
salę spotkań anonimowych alkoholików, basen do gimnastyki relaksacyjnej, ognisko podczas wspólnego
wyjazdu i inne. Prace manualne są często elementem leczenia bez względu na wiek i rodzaj schorzenia.
W większości prac do budowy używam popularnych na takich zajęciach materiałów: plasteliny, drewna,
papieru, farb, tkaniny...
